“Το Ημερολόγιο ενός Τρελού” του Νικολάϊ Γκόγκολ

Σκηνοθεσία: Μόνικα Βασιλείου

Μετάφραση: Γεννάδιος Πάτσης

Σκηνικά-κοστούμια: Μαρία Αγαθονικιάδη

Επιμέλεια κίνησης: Βάσια Αγγελίδου

Φωτισμοί: Γιώργος Αναστασίου

Μουσική: Μόνικα Βασιλείου

Παίζει ο Δημήτρης Κωνσταντίνου

Παραστάσεις: Σάββατο 00:00, από 5/12 και κάθε Σάββατο για 4 παραστάσεις

Τιμές εισιτηρίων: Προπώληση 8€ γενική, 6€ για φοιτητές, μαθητές, ανέργους.

Στο ταμείο την ημέρα της παράστασης 10€

Το διαχρονικό αριστούργημα του Γκόγκολ, πιο επίκαιρο από ποτέ.
Αξιολογότατη ερμηνεία από έναν ηθοποιό που ...φλέγεται επίσκηνής!
Η Παράσταση τιμήθηκε με το 1ο Βραβείο στο 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου στο Plovdiv

 

Το διαχρονικό αριστούργημα του Γκόγκολ, πιο επίκαιρο από ποτέ, αναφέρεται στη ζωή ενός κατώτερου δημόσιου υπάλληλου της τσαρικής Ρωσίας, ο οποίος βλέπει σταδιακά μέρα με τη μέρα να διαψεύδονται όλες οι προσδοκίες του. Ένας ανεκπλήρωτος έρωτας θα είναι η χαριστική βολή για να οδηγηθεί στα σκοτεινά μονοπάτια της απελπισίας και της απόγνωσης. Με σαφήνεια αληθινά προφητική η παράσταση σκιαγραφεί το δρόμο που ακολούθησε ο ίδιος ο Γκόγκολ, που πήγε στην τρέλα και στο θάνατο στην ηλικία που έχει ακριβώς στο ”Ημερολόγιο” ο ήρωας του Ποπρίστσιν.

ΗΠανάκριβα πληρωμένη ευαισθησία. Ποιητική ενάργεια αγορασμένη με αβάσταχτο πόνο, με ολοκληρωτική θυσία. Αυτό μαρτυρεί το ”Ημερολόγιο ενός τρελού” με σαφήνεια αληθινά προφητική, για το δρόμο που ακολούθησε ο ίδιος ο Γκογκόλ, που πήγε στην τρέλα και στο θάνατο στην ηλικία που έχει ακριβώς στο ”Ημερολόγιο” ο ήρωας του Ποπρίστσιν.

Η θεατρική πραγματοποίηση του ”Ημερολογίου” υψώνει τη συναρπαστική αυτή πορεία προς τη μοναξιά σε τρομακτική δύναμη. Η διάσταση της μοναξιάς γίνεται πανανθρώπινη. Σαν θεατρικό κοινό, σαν κοινωνικό σύνολο γινόμαστε συμμάρτυρες αυτής της συνείδησης που βυθίζεται στη σκιά αυτής της τόσο παράδοξης πυραμίδας, όπου η φωνή των σκυλιών του φαίνεται η πιο ”ανθρώπινη”.

Μέσα από τη μοναξιά του Ποπρίστσιν, μέσα από τις ταπεινώσεις και τα όνειρα του, τις εξεγέρσεις και τις μεγάλες πίκρες του, η τρέλα ψάχνει να βρει ψηλαφητά το δρόμο της. Το ”Ημερολόγιο” είναι μια σειρά από εκκινήσεις που ανακόπτονται ως τη στιγμή που τίποτα δε θα μπορέσει πια να συγκρατήσει στον ξέφρενο καλπασμό της, την παραφροσύνη.

Ο Δημήτρης Κωνσταντίνου στο ρόλο του Αυξέντι Ιβάνοβιτς Ποπρίστιν στέκεται στη διαχωριστική γραμμή «λογικής» και «τρέλας» παλινδρομώντας μοναδικά πότε προς τη μία και πότε προς την άλλη πλευρά.

Αναρτήθηκαν στο athinorama.gr

«Εξαιρετικός ο ηθοποιός. Πραγματικά πάρα πολύ καλός. Όσο περνάει η ώρα δεν μπορείς παρά να “πονέσεις” για τον ηθοποιό…»

«Καλά αυτός ο ηθοποιός δεν υπάρχει και χρησιμοποιώ μια έκφραση του συρμού για να κάνω πιο εμφατικό αυτό που λέω και εξηγώ, μέχρι να τον συγχαρώ στο τέλος πίστευα ότι όντως είναι τρελός, αν και εδώ που τα λέμε στην αρχή με χαιρέτησε σαν ρόλος αλλά στην πορεία συνήλθε. Φοβερός!!!»

«ΕΝΑ ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΟΣΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ, ΤΕΛΙΚΑ ΑΚΟΥΩ ΛΙΓΟ ΒΕΡΕΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΦΛΥΝΑΦΛΗΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΠΑΡΟΧΗΜΕΝΩΝ ΕΡΓΩΝ. ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙ ΟΠΩΣ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ»

«Απίστευτη ερμηνεία, καθηλωτικός ο κύριος Κωνσταντίνου, βιώνει το ρόλο πραγματικά. Πολύ καλή προσπάθεια από όλους εκεί που κάνουν αληθινό θέατρο!»

«Αξιολογότατη προσπάθεια, από ένα ηθοποιό που “φλέγεται” επί σκηνής»

«Συγχαρητήρια για αυτή τη κατάθεση ψυχής! Εξαιρετικός ηθοποιός και πολύ ωραία σκηνοθεσία!! Κρίμα που δεν είχα πολύ όρεξη για να κάτσω να συζητήσω στο τέλος με τον ηθοποιό και τους υπόλοιπους, αλλά δε πειράζει μπορούμε να ξαναπάμε! Και πάλι μπράβο το προτείνω σε όλους να στηρίξουν αυτή την εξαιρετική προσπάθεια, γιατί στ’ αλήθεια το αξίζουν!!»

«Εκπληκτική παράσταση σε ένα χώρο που πλησιάζει την ουσία του θεάτρου και όχι απέχει από τον όρο επιχείρηση. Όλοι οι συντελεστές εξαιρετικοί με τον Κωνσταντίνου να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας και να σε καθηλώνει από το πρώτο λεπτό. Μην τη χάσετε»

«Αξιόλογη παράσταση σε περιεχόμενο αλλά και απόδοση. Ο πρωταγωνιστής είναι μία πολύ ευχάριστη έκπληξη, με τρομερές εναλλαγές ανάμεσα σε ρόλους και χροιά φωνής. Την προτείνουμε ανεπιφύλακτα, απέχει μακράν από τη σαπίλα της τηλεόρασης»

ΟΔημήτρης Κωνσταντίνου γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Θεάτρου Τέχνης (Kάρολου Κούν) και της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει συνεργαστεί με πολλούς καταξιωμένους σκηνοθέτες του θεάτρου, του κινηματογράφου, αλλά και της τηλεόρασης, όπως οι Σ. Ευαγγελάτος, Α. Μιχαηλίδης, Κ. Μπάκας, Θ. Καρακατσάνης, Σ. Ουνκόφσκη, Ν. Χαραλάμπους, Μ. Βασιλείου, Π. Καρκανεβάτος, Α. Δαμιανός, Κ. Κιμούλης, Κ. Κουτσομύτης, κ.α. Το 1996 βραβεύτηκε για την παράσταση “Οδύσσεια” (ρόλος Οδυσσέα) στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου στο KATAK (Ορίσα) της Ινδίας, ενώ το 2008 διακρίθηκε με το πρώτο Βραβείο για την ερμηνεία του στην παράσταση “Το ημερολόγιο ενός τρελού” στο 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Φιλιππούπολης. Από το 1992 έως το 1997 ήταν παραγωγός και παρουσιαστής της εκπομπής “Μουσικές παραστάσεις” στο Δεύτερο πρόγραμμα της ΕΡΤ, ενώ από το 1999 έως το 2004 διετέλεσε παραγωγός και παρουσιαστής της εκπομπής “Ποίηση και Μουσική” στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ.

ΟΝικολάι Γκόγκολ, ( 1809-1852) ήταν Ρώσος ποιητής, συγγραφέας και μυθιστοριογράφος. Έγραψε πολλά διηγήματα, όπως «Τάρας Μπούλμπα», «Το πορτρέτο» κ.ά. Μυθιστορήματα όπως «Νεκραί ψυχαί», «Το ημερολόγιον ενός τρελού» κ.ά. Ρώσος συγγραφέας, που έγραψε μερικά από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της ρωσικής ρεαλιστικής λογοτεχνίας στο 19ο αιώνα και θεωρείται εφάμιλλος γιγάντων όπως οι: Λέων Τολστόι (Leo Tolstoy), Ιβάν Τουργκένιεφ (Ivan Turgenev), Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (Fyodor Dostoyevsky) κι ο ποιητής Αλεξάντρ Πούσκιν (Aleksandr Pushkin).

Ο Νικολάι Βασίλιεβιτς Γκόγκολ (Nikolay Vasilyevich Gogol) γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1809 (νέο ημερολόγιο) ή 20 Μαρτίου (παλαιό ημερολόγιο), στο Sorochintsy, Mirgorod, επαρχία του Πολτάβα, Oυκρανία από γονείς κοζάκους.

Το 1828 πήγε στην Αγία Πετρούπολη, όπου εξασφάλισε απασχόληση στο δημόσιο κι έγινε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους. Έλαβε έπαινο για τη πρώτη του συλλογή διηγημάτων, από την ουκρανική ζωή το 1831.

Κατόπιν ακολούθησε άλλη συλλογή, “Mirgorod” (1835), περιέχοντας το κλασσικό “Τάρας Μπούλμπα” (Taras Bulba) που επεκτάθηκε το 1842 σ’ ολόκληρο μυθιστόρημα. Αυτή η εργασία, που εξετάζει τη ζωή των κοζάκων του 16ου αιώνα, αποκάλυψε τη μεγάλη δυνατότητα του συγγραφέα για την ακριβή και συμπονετική απεικόνιση χαρακτήρων καθώς και το σπινθηροβόλο χιούμορ του.

Το 1836, κάνει την εμφάνισή του “Ο Γενικός Επιθεωρητής”, μια εύθυμη σάτιρα για τη φιλαργυρία και την ηλιθιότητα των γραφειοκρατών ανώτερων υπαλλήλων, μια φαρσοκωμωδία που θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως έν από τα σημαντικότερα κείμενα στη ρωσική λογοτεχνία. Αφορά τους τοπικούς ανώτερους υπαλλήλους μιας μικρής πόλης που μπερδεύουν ένα νέο ταξιδιώτη μ’ έναν αναμενόμενο κυβερνητικό επιθεωρητή και του προσφέρουν εξευμενιστικές δωροδοκίες για να τον πείσουν ν’ αγνοήσει την αρχικά κακή μεταχείρισή του, απ’ αυτούς.

Μεταξύ 1826-48 έζησε κυρίως στη Ρώμη, κι εργάστηκε σ’ ένα μυθιστόρημα που θεωρείται η μέγιστη δημιουργική προσπάθειά του κι ένα από τα λεπτότερα μυθιστορήματα στη παγκόσμια λογοτεχνία: “Οι Νεκρές Ψυχές” (1842). Έχει δημοσιευθεί επίσης στα αγγλικά. Στη δομή του συγγενεύει με τον “Δον Κιχώτη” του Θερβαντές (Miguel Cervades Saavedra). Το εξαιρετικό χιούμορ της ιστορίας προέρχεται από μοναδική και σαρδόνια σε σύλληψη ιδέα: Ένας φιλόδοξος, πονηρός κι αδίστακτος τυχοδιώκτης, πηγαίνει από μέρος σε μέρος, αγοράζοντας ή κλέβοντας από τους ιδιοκτήτες τους, τους τίτλους των… νεκρών δουλοπαροίκων. Με αυτήν την ‘ιδιοκτησία’ ως ασφάλεια, προγραμματίζει να πάρει δάνεια με τα οποία θ’ αγοράσει ένα κτήμα με… ζωντανές ψυχές.

Αυτό το μυθιστόρημα αντανακλά τη σχέση μεταξύ κολίγων κι αφεντάδων και φυσικά την ιδέα που ‘χαν οι δεύτεροι για τους πρώτους, καθώς επίσης κι ένα μεγάλο αριθμό εξόχως απεικονισμένων ρωσικών επαρχιακών χαρακτήρων.

Οι “Νεκρές Ψυχές” άσκησαν τεράστια επιρροή στις μετέπειτα γενιές των ρώσων συγγραφέων. Πολλά από τα πνευματώδη ρητά που γράφονται στις σελίδες του έχουν γίνει ρωσικά αποφθέγματα. Όμως αυτό το δημοσιευμένο κομμάτι ήταν το πρώτο μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης εργασίας που την άρχισε με συνέπεια, μα σε μια κρίση υποχονδριακής μελαγχολίας και κατάθλιψης, έκαψε το χειρόγραφο. Έτσι το έργο θεωρείται ημιτελές.

Το 1842 δημοσίευσε μιαν άλλη διάσημη εργασία, “Το Παλτό,” διήγημα για ένα καταπονημένο υπάλληλο που πέφτει θύμα της ρωσική κοινωνικής αδικίας. Το επόμενο έτος έκανε προσκύνημα στους ‘Αγιους Τόπους και στην επιστροφή, ένας ιερέας τον έπεισε πως η καλλιτεχνική του εργασία ήταν αμαρτωλή. Τότε ο Gogol κατέστρεψε διάφορα αδημοσίευτα χειρόγραφά του.

Πέθανε πρόωρα, στις 4 Μάρτη 1852, στη Μόσχα, σ’ ηλικία μόλις 43 ετών.

Το 1833 άρχισε να γράφει το έργο «Παντρολογήματα» (ή Ο γάμος ή Γαμπροπάζαρο), λίγο μετά τα «Βράδια στο χωριό». Ο Γκόγκολ το άφησε στη μέση γιατί αφοσιώθηκε σε μια καινούργια κωμωδία, τον «’Επιθεωρητή». Λίγο αργότερα, έδωσε την οριστική μορφή στα Παντρολογήματα στη Ρώμη για να τα ξαναστείλει στην Πετρούπολη, όπου παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1842. Οι φίλοι του Γκόγκολ, ακόμη κι ο ίδιος, θεωρούσαν τα Παντρολογήματα και τους Παίχτες, απλές φάρσες. Μόνο ο κριτικός Μπιελίνσκι διέκρινε την «καλλιτεχνική και πιστή αναπαράσταση των ηθών της μέσης κοινωνίας της Πετρούπολης».

2018-04-23T01:39:14+00:00