Loading...

“Πιο δυνατός απ’ τον διάολο” του Τζον Χιούστον

Σκηνοθεσία: John Huston

Σενάριο: John Huston, Truman Capote

Μουσική: Franco Mannino

Φωτογραφία: Oswald Morris

Μοντάζ: Ralph Kemplen

Κοστούμια: Betty Lee

Σχεδιασμός Παραγωγής: Bill Kirby

Πρωταγωνιστούν: Humphrey Bogart, Jennifer Jones, Gina Lollobrigida, Robert Morley, Peter Lorre, Edward Underdown, Ivor Barnard, Marco Tulli, Bernard Lee, Mario Perrone, Giulio Donnini, Saro Urzì, Juan de Landa, Aldo Silvani

Μπόγκαρτ – Λολομπρίτζιντα – Τζόουνς: Ο γοητευτικός “σκληρός” και οι πανέμορφες γυναίκες του

Ένα εκπληκτικό καστ σε μια αναπάντεχη σάτιρα

 Μια απολαυστική, κυνική κωμωδία με την ευφυή ματιά του Τζον Χιούστον 

Ένα ζευγάρι τυχοδιωκτών (Bogart – Lolobrigida) συνοδευόμενο από μια συμμορία αποτεώνων (την γνωστή τετράδα Morley, Lorre,Barnard, Tulli), που από κάπου κρατάει το ζευγάρι δέσμιο των επιθυμιών της, περιφέρονται μάλλον ασκόπως σε μία παραθαλάσσια ιταλική πόλη έως ότου επισκευαστεί το πλοίο που θα τους μεταφέρει στην βρετανική Αφρική όπου ελπίζουν να υφαρπάξουν γη πλούσια σε ουράνιο. Κατά την διάρκεια της αναμονής τους συναντούν ένα ακόμη ζευγάρι (Jones- Underdown) εντελώς αταίριαστο και αρκετά περίεργο.

Τα δύο ζευγάρια ερωτεύονται χιαστί και μέχρι το τέλος της ταινίας ειλικρινά δεν ξέρουμε ποιος δουλεύει ποιόν.

Ηταινία στην πραγματικότητα είναι μία παρωδία. Παρωδία των ταινιών που έκαναν γνωστό τον Bogart αλλά και γιατί όχι, και του συνόλου της παράδοσης του φιλμ νουάρ. Αρχικώς ο θεατής θεωρεί ότι θα δει ένα νουάρ. Η εισαγωγική σκηνή όπου εμφανίζονται ο Petersen και η συμμορία του με φάτσες που δεν αφήνουν και πολλά στην φαντασία όσον αφορά στο ποιόν τους, η Jones στην αμέσως επόμενη σκηνή, ξανθιά, μοιραία με το bitchy σχόλιο έτοιμο (Harry, we must beware of these men. They are desperate characters… Not one of them looked at my legs!), ο Bogart, η Lolobrigida που περιφέρεται σ` όλο το φιλμ με έξωμα προκλητικά φορέματα, ναι, ο θεατής θεωρεί ότι θα δει μία ταινία βασισμένη στην γνωστή πετυχημένη συνταγή. Καθώς οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη αμφιβολίες γεννιούνται, η ταινία είναι πολύ φωτεινή, οι άντρες είναι σχεδόν καρικατούρες, οι γυναίκες διαθέτουν ένα τέτοιο ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης και μία τόσο τετράγωνη λογική – στοιχεία που τις απομακρύνουν από το πρότυπο του μοιραίου (αυτό)καταστροφικού θηλυκού που έχουμε συνηθίσει-, οι ήρωες κυνηγούν χίμαιρες, ανεπίτρεπτα gags προκαλούν έως και γέλιο. Κάτι δεν πάει καλά. Μπα….. όλα μία χαρά πάνε. Απλώς έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα από τα αγαπημένα μας κινηματογραφικά είδη να αυτοσαρκάζει και μάλιστα με σημαία έναν πρωταγωνιστή ολκής.

Πρόσθετες Πληροφορίες

Το φιλμ βασίστηκε στο βιβλίο του Claud Cockburn (James Helvick ψευδώνυμο) ενός βρετανού αριστερού δημοσιογράφου. Διόρθωση: το φιλμ εκεί υποτίθεται ότι έπρεπε να βασίζεται. Ο Huston όμως την πρώτη κιόλας μέρα των γυρισμάτων στην Ιταλία αποφάσισε ότι καθόλου δεν τον ικανοποιούσε το σενάριο που είχε στα χέρια του και έτσι το έσκισε και κάλεσε τον Truman Capote να το ξαναγράψουν από την αρχή. Αυτό σημαίνει ότι το σενάριο γραφόταν ταυτόχρονα με τα γυρίσματα και το μεγαλύτερο μέρος των διαλόγων ολοκληρωνόταν λίγο πριν αναλάβει ρόλο η κάμερα. Η παραγωγή εξελισσόταν όχι πάντα σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα και γι` αυτό, ό,τι μπορούσε έκανε και ο Capote με τις παραξενιές του (διέκοψε, ας πούμε, τα γυρίσματα προκειμένου να επιστρέψει στην Ρώμη για να δει τι έχει το αγαπημένο του κοράκι και δεν του μιλάει πλέον στο τηλέφωνο).

Από New York Times

«…Στους ηθοποιούς της ταινίας ξεχωρίζει ο Χάμφρει Μπόγκαρτ συνοδευόμενος από δύο γλυκύτατες και ταλαντούχες κοπέλες την Τζένιφερ Τζόουνς και την Τζίνα Λολομπριτζίντα καθώς και από άξιους ηθοποιούς όπως ο Ρόμπερτ Μόρλευ και ο Πίτερ Λορ. Πάνω από όλα όμως, ξεχωρίζει το διακεκριμένο σκηνοθετικό αποτύπωμα του σκηνοθέτη Τζον Χιούστον, ο οποίος μαζί με τον Τρούμαν Καπότε προσάρμοσαν το σενάριο βασιζόμενοι σε ένα μυθιστόρημα του Τζέιμς Χέλβικ.»

13 Μαρτίου 1954, The New York Times

«…η χημεία μεταξύ του γκρουπ των ηθοποιών είναι αυτό που κάνει το φιλμ να διακρίνεται…»

{…} Το φιλμ βασίστηκε στο βιβλίο του Claud Cockburn (James Helvick ψευδώνυμο) ενός βρετανού αριστερού δημοσιογράφου. Διόρθωση: το φιλμ εκεί υποτίθεται ότι έπρεπε να βασίζεται. Ο Huston όμως την πρώτη κιόλας μέρα των γυρισμάτων στην Ιταλία αποφάσισε ότι καθόλου δεν τον ικανοποιούσε το σενάριο που είχε στα χέρια του και έτσι το έσκισε και κάλεσε τον Truman Capote να το ξαναγράψουν από την αρχή. Αυτό σημαίνει ότι το σενάριο γραφόταν ταυτόχρονα με τα γυρίσματα και το μεγαλύτερο μέρος των διαλόγων ολοκληρωνόταν λίγο πριν αναλάβει ρόλο η κάμερα.

Η παραγωγή εξελισσόταν όχι πάντα σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα και γι` αυτό, ό,τι μπορούσε έκανε και ο Capote με τις παραξενιές του (διέκοψε, ας πούμε, τα γυρίσματα προκειμένου να επιστρέψει στην Ρώμη για να δει τι έχει το αγαπημένο του κοράκι και δεν του μιλάει πλέον στο τηλέφωνο). {…}

Οι διάλογοι είναι εξαιρετικά σπιρτόζικοι κοφτοί και υπαινικτικοί, απολύτως παράλογοι σε ορισμένα σημεία και τελικά αυτό που κάνει το φιλμ να διακρίνεται είναι η χημεία μεταξύ του γκρουπ των ηθοποιών που επιλέχτηκαν να ερμηνεύσουν αυτούς τους εκκεντρικούς χαρακτήρες.

Ένα ζευγάρι τυχοδιωκτών (Bogart – Lolobrigida) συνοδευόμενο από μια συμμορία αποτεώνων (την γνωστή τετράδα Morley, Lorre,Barnard, Tulli), που από κάπου κρατάει το ζευγάρι δέσμιο των επιθυμιών της, περιφέρονται μάλλον ασκόπως σε μία παραθαλάσσια ιταλική πόλη έως ότου επισκευαστεί το πλοίο που θα τους μεταφέρει στην βρετανική Αφρική όπου ελπίζουν να υφαρπάξουν γη πλούσια σε ουράνιο. Κατά την διάρκεια της αναμονής τους συναντούν ένα ακόμη ζευγάρι (Jones- Underdown) εντελώς αταίριαστο και αρκετά περίεργο. Τα δύο ζευγάρια ερωτεύονται (!) χιαστί και μέχρι το τέλος της ταινίας ειλικρινά δεν ξέρουμε ποιος δουλεύει ποιόν.

Ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου (5/08/1906 – 28/08/1987) βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας και διασκευασμένου σεναρίου για την ταινία του 1948 Ο Θησαυρός της Σιέρα Μάντρε (The Treasure of the Sierra Madre). Ο Χιούστον έγραψε το σενάριο στις περισσότερες από τις 37 ταινίες που σκηνοθέτησε στην καριέρα του, αρκετές από τις οποίες θεωρούνται κλασσικές μέχρι και σήμερα (Το Γεράκι της Μάλτας (The Maltese Falcon, 1941), Η ύαινα (In this our Life, 1942), Ο Θησαυρός της Σιέρα Μάντρε (The Treasure of the Sierra Madre, 1948), Στη βοή της καταιγίδος (Key Largo, 1948), Η Ζούγκλα της Ασφάλτου (The Asphalt Jungle, 1950), Η Βασίλισσα της Αφρικής (The African Queen, 1951), Μουλέν Ρουζ (Moulin Rouge, 1952), Οι Αταίριαστοι (The Misfits, 1961), Ο Άνθρωπος που θα Γινόταν Βασιλιάς (The Man Who Would Be King, 1975) και Η Τιμή των Πρίτσι (Prizzi’s Honor, 1985). Κατά την διάρκεια της καριέρας του έλαβε 15 υποψηφιότητες για Όσκαρ, είτε για τη σκηνοθεσία είτε για τη συγγραφή σεναρίου.

Σκηνοθέτησε τόσο τον πατέρα του ηθοποιό Γουόλτερ Χιούστον στην ταινία Ο Θησαυρός της Σιέρα Μάντρε, όσο και την κόρη του Αντζέλικα Χιούστον στην ταινία Η Τιμή των Πρίτσι σε ρόλους που τους απέφεραν Όσκαρ Β’ Ανδρικού και Β’ Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα.

Έχοντας σπουδάσει Καλές Τέχνες στο Παρίσι, ο Χιούστον ήταν γνωστός για το γεγονός ότι σκηνοθετούσε έχοντας το όραμα του καλλιτέχνη. Εξερευνούσε την οπτική προοπτική των ταινιών του σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, σχεδιάζοντας την κάθε σκηνή σε χαρτί πριν τη γυρίσει κι έπειτα απαθανάτιζε τους ηθοποιούς του με το φακό του. Σε αντίθεση με τους περισσότερους σκηνοθέτες της περιόδου, που βασίζονταν στο τελικό μοντάζ του έργου τους για να του δώσουν μορφή, ο Χιούστον δημιουργούσε τις ταινίες του ενώ γυρίζονταν, καθιστώντας τις περισσότερο οικονομικές κι εγκεφαλικές κι ελαττώνοντας το χρόνο του τελικού τους μοντάζ.

Η θεματολογία του σκηνοθέτη είναι ποικίλη. Πολλές από τις ταινίες του ήταν βασισμένες σε σημαντικά μυθιστορήματα με έντονο το ηρωικό στοιχείο, ενώ άλλες ανήκουν στην κατηγορία των Φιλμ Νουάρ. Τα θέματα τα οποία απασχόλησαν σε μεγαλύτερο βαθμό το σκηνοθέτη ήταν η θρησκεία, η ελευθερία, η αλήθεια, η ψυχολογία, η αποικιοκρατία και ο πόλεμος.

Πριν γίνει δημιουργός ταινιών του Χόλιγουντ, ο Χιούστον υπήρξε ερασιτέχνης πυγμάχος, δημοσιογράφος, συγγραφέας διηγημάτων, ζωγράφος στο Παρίσι και στρατιώτης του ιππικού στο Μεξικό. Στους κύκλους του Χόλιγουντ συχνά αναφερόταν ως Τιτάνας, Επαναστάτης κι Άνδρας της Αναγέννησης. Ο συγγραφέας Ίαν Φριρ τον περιγράφει, ως τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ του Χόλιγουντ, καθώς δεν φοβήθηκε ποτέ να πραγματευτεί θέματα ταμπού για την εποχή τους.

Trailer & Φωτογραφίες

2018-04-23T01:39:19+00:00