“Έρωτας το απόγευμα” του Μπίλι Γουάϊλντερ

Σκηνοθεσία: Μπίλι Γουάιλντερ

Σενάριο: Μπίλι Γουάιλντερ, Ι. Α. Λ. Ντάιαμοντ

Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Κλοντ Ανέ “Ariane, jeune fille russe”

Πρωταγωνιστούν: Όντρεϊ Χέπμπορν, Γκάρι Κούπερ, , Μορίς Σεβαλιέ, Τζον Μακ Γκάιβερ κ.ά.

Τι συμβαίνει όταν ένας ντετέκτιβ ζευγαριών παρακολουθεί την ίδια του την κόρη;

Ένα πολύπλοκο σενάριο που οδηγεί στον έρωτα

Στη μεθυστική ατμόσφαιρα του Παρισιού τα πάντα μπορούν να συμβούν

Μια ταινία πλημμυρισμένη μουσική και συναίσθημα

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Α΄ Κωμικού Γυναικείου Ρόλου στα Laurel Awards, 1958

Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου 1958, από την Ένωση Αμερικανών Συγγραφέων

Στο Παρίσι της δεκαετίας του ’50, ένας ζηλιάρης σύζυγος αναθέτει στον ντετέκτιβ Κλοντ Σοβάς (Μορίς Σεβαλιέ) να παρακολουθήσει τη γυναίκα του, για την οποία έχει υποψίες ότι τον απατά με το διάσημο Αμερικανό πλέιμποϊ Φρανκ Φλάναγκαν (Γκάρι Κούπερ).

Όταν ο σύζυγος μαθαίνει ότι οι υποψίες του είναι βάσιμες εκμυστηρεύεται στον Σοβάς ότι σκοπεύει να σκοτώσει τον Φλάναγκαν. Η κόρη του Σοβάς, η Αριάν, (Όντρεϊ Χέπμπορν), κρυφακούει τη συζήτηση και προειδοποιεί τον Φλάναγκαν, ο οποίος καταφέρνει να ξεφύγει από τον κίνδυνο.

Η Αριάν, που αρχίζει να ερωτεύεται τον Φλάναγκαν, προσπαθεί να τον εντυπωσιάσει υποδυόμενη την κοσμογυρισμένη και, παρά το νεαρό της ηλικίας της, χειραφετημένη, πλούσια κοσμική. Απαριθμεί στο Φλάναγκαν τις περιπέτειές της με μια σειρά από υποτιθέμενους εραστές και, πράγματι, τον σαγηνεύει.

Στο Παρίσι της δεκαετίας του 1950, ο ιδιωτικός ερευνητής Κλοντ Σοβάς παρακολουθεί, για λογαριασμό ενός πελάτη του, τις κινήσεις της συζύγου του και του εραστή της. Η κόρη του ντεντέκτιβ, η Αριάν, κρυφακούγοντας τις προθέσεις του απατημένου συζύγου να σκοτώσει τον αντίζηλό του, αποφασίζει να προειδοποιήσει τον δεύτερο για τον κίνδυνο που τον απειλεί.

Ο εραστής είναι ο Φρανκ Φλάναγκαν, ένας Αμερικάνο εκατομμυριούχος με συναισθηματικές περιπέτειες τέτοιου τύπου σε ολόκληρο τον κόσμο. Χωρίς να αποκαλύψει στοιχεία της δικής της ταυτότητας, η Αριάν τον συναντά στο ξενοδοχείο Ritz, όπου αυτός διαμένει, και υποκύπτει κι αυτή στη γοητεία του.

Θα συναντηθούν τυχαία ξανά τον επόμενο χρόνο στην όπερα. Η Αριάν, στις συναντήσεις που θα ακολουθήσουν στο ξενοδοχείο του Flannagan, προσπαθεί να τον εντυπωσιάσει, οικειοποιούμενη ερωτικές περιπέτειες που γνωρίζει μέσα από το αρχείο υποθέσεων του πατέρα της. Και πράγματι, εξάπτει την περιέργειά του, σε τέτοιο βαθμό ώστε αυτός να ζητήσει τη συμβολή του ιδιωτικού ερευνητή Chauvasse, ο οποίος πολύ γρήγορα καταλαβαίνει ότι πρόκειται για την κόρη του.

Η ιστορία έχει αίσιο τέλος, με τους δυό τους (Flannagan και Αριάν) να επιβιβάζονται τελικά στο τρένο που αφήνει πίσω του το Παρίσι.

Ηταινία είναι βασισμένη στο πιο γνωστό μυθιστόρημα του Claude Anet: Ariane, jeune fille russe . Ο Anet, όπως και ο Wilder, ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος.

Το μυθιστόρημα έγινε για πρώτη φορά ταινία το 1931 από τον Paul Czinner με τη γυναίκα του Elisabeth Bergner, ως ηρωίδα της γερμανικής (Ariane με τον Rudolf Forester) και της αγγλικής εκδοχής της ταινίας (The loves of Ariane με τον Percy Marmont). Στη γαλλική εκδοχή (Ariane, jeune fille russe, 1932) οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι δόθηκαν στους Gaby Morley και Victor Francen. Ωστόσο, σε αυτές οι κινηματογραφικές αποδόσεις του μυθιστορήματος το ρόλο της Αριάν, που υποτίθεται ότι είναι δεκαεφτά ετών και μόλις έχει τελειώσει το λύκειο, τον παίζουν ηθοποιοί που έχουν περάσει τα τριάντα.

Ο Wilder πρότεινε αρχικά το ρόλο του πλέιμποϊ Flannagan στον Cary Grant, ο οποίος τον απέρριψε λόγω της διαφοράς ηλικίας που είχε με τηνAudrey Hepburn. Επίσης αναφέρθηκε και τον όνομα του Yul Brynner για το ρόλο, ο οποίος σε περίπτωση που δεχόταν θα έδινε μια εξωτικότερη νότα στο ρόλο. Ο Gary Cooper που τελικά ανέλαβε το ρόλο είχε ήδη αρχίσει να δείχνει σημάδια γήρανσης, κυρίως λόγω της άσχημης κατάστασης της υγείας του. Παρόλα αυτά ο Cooper ήταν ευχαριστημένος τόσο με την ερμηνεία του, όσο και με το συνολικό αποτέλεσμα και το γεγονός ότι κάποιοι κριτικοί θεώρησαν ότι η εμπορική αποτυχία της ταινίας οφειλόταν στο γεγονός ότι ήταν πολύ μεγάλος για το ρόλο τον στεναχώρησε πολύ.

Ο Cooper αφέθηκε στα χέρια των πλαστικών χειρουργών ένα χρόνο αργότερα, αλλά τα αποτελέσματα ήταν αμφίβολα. Ο κινηματογραφικός ατζέντης Paul Konner πρότεινε στο Wilder τον Maurice Chevalier για το ρόλο του Claude Chavasse κι ο ηθοποιός δέχτηκε με χαρά δηλώνοντας: Θα αποκάλυπτα ακόμη και τη μυστική συνταγή της γιαγιάς μου για σούπα μπουγιαμπέσα, προκειμένου να συμμετάσχω σε ταινία του Μπίλι Wilder . Η Audrey Hepburn ήταν η πρώτη επιλογή του Wilder για το ρόλο της Ariane .

Η σαρκαστική ματιά του Billy Wilder

O Wilder έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους μετρ της αμερικάνικης κωμωδίας. Γυρίζει ταινίες με έντονα κριτικό και ειρωνικό βλέμμα: κοινωνικές σάτιρες όπως H πρώτη σελίδα (1974) ή Ένα, δύο, τρία, (1961), κωμωδίες περί ηθικής όπως η Aβάντι(1972) , αισθηματικές ή ερωτικές κομεντί όπως H γκαρσονιέρα (1960), Αριάν ( Love in the Afternoon)(1957) και Σαμπρίνα (1954), κωμωδίες πάνω στην αντροφιλία (Buddy Buddy,( Tα φιλαράκια), H πρώτη σελίδα κ.ά.

O Wilder διακωμωδεί με κέφι κι οξύτητα, και σχολιάζει ειρωνικά τα ιδιωτικά και δημόσια ήθη, τους μύθους των Αμερικανών. Aποκαλύπτει τη σκληρότητα που απαιτεί το αμερικάνικο όνειρο για να πραγματοποιηθεί. O ίδιος περιγράφει τη μέθοδό του ως εξής: «Παίρνω ένα διαδεδομένο κλισέ και δείχνω την άλλη πλευρά του νομίσματος». O Wilder στρέφεται ενάντια στις αφηρημένες, ηθικοπλαστικές και ψυχρές προσταγές της κοινωνίας και του νόμου. Tο έργο του ξεχωρίζει για το κυνικό χιούμορ, τη σατιρική ματιά και τον σκληρό σαρκασμό του. Στο γέλιο και στη διασκέδαση που σκορπίζει, κρύβεται η ενοχλητική και πικρόχολη γκριμάτσα. Mας προτείνει έναν καυστικό πίνακα των HΠA, που γεννά τόσο την έλξη όσο και την αποστροφή. Tο στυφό κι επιθετικό χιούμορ του προδίδει μια κάποια μισανθρωπία.

Στις κωμωδίες παίζει και διασκεδάζει με τις απογοητεύσεις του, τις οποίες μοιράζεται με τους θεατές του. Tελικά, όμως, αποδέχεται την ανθρώπινη αδυναμία. Στα φιλμ του, η ανθρωπότητα είναι ένοχη αλλά ολοζώντανη. Mε το γέλιο, ο Wilder γίνεται συνένοχός της.

Tο έργο του Wilder προσφέρει αφειδώς ζωντανή ψυχαγωγία, χαμόγελο και ερεθιστικό κέφι. O Wilder είναι ένα παμπόνηρο πειραχτήρι, ένας παρατηρητής των ανθρώπων, που διασκεδάζει αληθινά και μεταφέρει και σ’ εμάς αυτή την αίσθηση, σε όλη της την ένταση. Mπορεί να δείχνει πεζός, ελαφρός και χυδαίος, αυτό όμως συμβαίνει γιατί τα κίνητρα των χαρακτήρων του είναι καθαρά υλικά: το χρήμα και η σεξουαλικότητα.

Στον Wilder, η κωμωδία συχνά αποκαλύπτει τις ψευτισμένες, αλλοιωμένες και λαθεμένες σχέσεις ανάμεσα στα φύλα ή τις τάξεις. Φανερώνει τη βία και το ψέμα που ενυπάρχει στις σχέσεις των δύο φύλων (Aβάντι, Φίλησέ με κουτέ, Tροτέζα). Eιδικότερα οι ήρωες τού Mερικοί το προτιμούν καυτό (1959) βιώνουν τη βία και το ψέμα, αλλάζοντας φύλο (οι άντρες μεταμφιέζονται σε γυναίκες). «Kανείς δεν είναι τέλειος», έτσι σχολιάζεται η μεταμφίεση (σε γυναίκα) του Tζακ Λέμον, όταν αποκαλύπτεται. Kι αυτό συμβαίνει, γιατί κανείς δεν είναι εντελώς αυτό που υποτίθεται ότι είναι, αυτό που φαίνεται.

Aπό την ύπαρξη του προσωπείου και του φαινομενικού προκύπτουν ανθρώπινα ελαττώματα, που όμως ο σκηνοθέτης τελικά θα αποδεχτεί ως αναπόφευκτα, σύμφυτα με την υποκριτική ανθρώπινη φύση. Aπαντώντας «κανείς δεν είναι τέλειος», ο Wilder θα δεχτεί, αστειευόμενος, έναν τρόπο να υπάρχεις, όχι ακριβώς όπως είσαι, αλλά σε μια παραλλαγή του εαυτού σου, για να καταφέρεις να επιβιώσεις.

Και στην Αριάν (Love in the afternoon) εξάλλου, η κεντρική ηρωίδα της ιστορίας καταφεύγει στο ψέμα προκειμένου να κερδίσει το ενδιαφέρον του κοσμοπολίτη Flannagan.

The New York Times

του Bolsey Crowther (24-08-1957)

Η εκλεπτυσμένη ρομαντική κομεντί, που ο κ. Wilder και ο I.A. L. Diamond δημιούργησαν με βάση ένα μυθιστόρημα του Γάλλου Claude Anet, πατάει στα χνάρια της παράδοσης που δημιούργησε ο Lubitsch με μερικές φίνες επιπρόσθετες πινελιές που ανήκουν αποκλειστικά στον Wilder.

…εξαίσιες οι ερμηνείες των Audrey Hepburn και Gary Cooper…

…ο Wilder προσφέρει τη Σταχτομπούτα (Audrey Hepburn) σε έναν επιδέξιο Δον Ζουάν (Cooper)…

του Francois Massarelli

«Η Αριάν είναι ένα μια ρομαντική κομεντί για ενηλίκους, ένα παραμύθι για μεγάλους»

Η ταινία αυτή του Wilder αποτελεί σίγουρα «φόρο τιμής» στον δάσκαλό του Ernst Lubitsch (χρησιμοποιεί ηθοποιούς που έχουν πρωταγωνιστήσει σε ταινίες του Lubitsch- Chevalier, Cooper- , επιλέγει το Παρίσι ( έμμεση αναφορά στις ταινίες Bluebeard’s Eighth Wife και Design for Living του

Lubitsch). Ωστόσο, με αυτή την ταινία ο Wilder ξεκινά ένα νέο στάδιο στην επαγγελματική του ζωή, ανακαλύπτει ένα νέο τόνο, ένα ύφος ρομαντικής κομεντί για ενηλίκους ή ένα παραμύθι για μεγάλους.

http://www.dvdclassik.com/article/billy-wilder-a-travers-ses-films

The Austin Chronicle

… Η ταινία Αριάν, είναι μια ωδή στον αγαπημένο σκηνοθέτη και δάσκαλο του Wilder, τον Ernst Lubitsch.

Όπως και με άλλα σενάρια του Wilder και του I.A.L. Diamond, και αυτό εκπέμπει έξυπνο χιούμορ και θαλπωρή.

…η Hepburn και ο Cooper είναι μαγνητικοί στους ρόλους τους, και σε κάνουν να ξεχνάς τη σημαντική διαφορά ηλικίας που υπάρχει μεταξύ τους.

http://filmreviewsnsuch.blogspot.gr/

του Jeffrey M. Anderson

H Αριάν ήταν μια ταινία «φόρος τιμής» του Billy Wilder προς το ίνδαλμά του Ernst Lubitsch. Η επιλογή εξάλλου του Chevalier – ενός ηθοποιού που συμμετείχε σε πέντε από τις ταινίες του Lubitsch – για το ρόλο του ιδιωτικού ερευνητή δεν είναι τυχαία.

http://www.combustiblecelluloid.com/classic/loveafter.shtml

Σεξουαλικότητα και λογοκρισία

Δεν είναι τόσο εύκολο για το Holywood του 1957 να διαπραγματευτεί το θέμα της σεξουαλικότητας όσο ήταν τα χρόνια της δεκαετίας του 1930 στην Ευρώπη. Ο Wilder αποτυπώνει τη διπλή διάσταση της έννοιας της σεξουαλικότητας. Είναι κάτι «βρώμικο» που πρέπει να παραμείνει κρυμμένο, αλλά είναι εξίσου και κάτι που ολοκληρώνει τον άνθρωπο. Η πρώτη διάσταση αντιστοιχεί στα καλά κλειδωμένα αρχεία του Chavasse, που θέλει να προφυλάξει την Αριάν από κάτι που θεωρεί «βρώμικο». Η Αριάν ωστόσο, βλέπει σε αυτή το όνειρο, τη δεύτερη υπόστασή της, το ρομαντισμό που θα τη βγάλει από τη στενάχωρη ύπαρξή της.

Το 1957, η λογοκρισία διατύπωσε σοβαρές επιφυλάξεις για το θέμα της Αριάν: μια νεαρή κοπέλα που έχει σεξουαλικές σχέσεις με κάποιον που θα μπορούσε ηλικιακά να είναι πατέρας της. Η ταινία χαρακτηρίζεται ως ακατάλληλη για ανηλίκους. Για να άρει αυτή την απαγόρευση, η λογοκρισία επιβάλει στον Wilder την αφήγηση που προηγείται του τέλους της ταινίας, σύμφωνα με την οποία η Αριάν και ο Flannagan παντρεύονται και οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ τους καθίστανται καθ’ όλα νόμιμες.

Η αφήγηση αυτή λίγο πριν το τέλος της ταινίας δεν υπάρχει ούτε στο σενάριο, ούτε στο μοντάζ, ούτε καν στις πρώτες ευρωπαϊκές εκδοχές της ταινίας. Προστέθηκε μόνο για την αμερικάνικη εκδοχή της.

http://www.cineclubdecaen.com/

Γυρισμένη στο Παρίσι, η ταινία έχει να επιδείξει καταπληκτικά σκηνικά και τοπία. Στα ατού της επίσης, η γοητεία της Hepburn που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή, η παιγνιώδης διάθεση του Chevalier, το καταπληκτικό σενάριο των Wilder και Diamond…

http://www.tvguide.com/movies/love-in-the-afternoon/review/

ΟΟ  Billy Wilder (22 Ιουνίου 1906 – 27 Μαρτίου 2002) ήταν Αυστρο- αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, καλλιτέχνης, και δημοσιογράφος, του οποίου η καριέρα διήρκεσε περισσότερο από 50 χρόνια.

Θεωρείται ως ένας από τους πιο ιδιοφυείς σκηνοθέτες της χρυσής εποχής του Χόλυγουντ, λόγω της ευρείας γκάμας ταινιών που σκηνοθέτησε.[1] Η βράβευσή του με τρία Όσκαρ τόσο για την παραγωγή, όσο και για τη σκηνοθεσία και τη συγγραφή του σεναρίου της ταινίας Η Γκαρσονιέρα (The Apartment, 1960), τον κατέστησε ως έναν από τους μόλις πέντε καλλιτέχνες, που έχουν καταφέρει αυτό το επίτευγμα.

Ο Wilder άρχισε να ασχολείται με τη συγγραφή σεναρίου ενώ ζούσε στο Βερολίνο στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ, ο Wilder, όντας Εβραίος, έφυγε για το Παρίσι, όπου έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία Ο κακός δρόμος (Mauvaise graine, 1934). Στη συνέχεια θα μεταβεί στο Χόλιγουντ και το 1939 είχε την πρώτη του επιτυχία στο Χόλιγουντ με τη συμμετοχή του στη συγγραφή του σεναρίου της σατιρικής ταινίας του Ernst Lubitsch  Νινότσκα (Ninotcha). Πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Wilder στο Χόλιγουντ ήταν με την ταινία Υπερφυσική Μπεμπέκα (The Major And The Minor, 1942), ενώ η σκηνοθεσία του φιλμ νουάρ Κολασμένη Αγάπη (Double Indemnity) δυο χρόνια αργότερα του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για όσκαρ σκηνοθεσίας. Το 1945 ο Wilder κέρδισε Όσκαρ σκηνοθεσίας καθώς και όσκαρ διασκευής σεναρίου για την ταινία Το Χαμένο Σαββατοκύριακο (The Lost Weekend) και το 1950 συνέγραψε και σκηνοθέτησε τη θρυλική ταινία Η Λεωφόρος της Δύσης (Sunset Boulevard).

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 ο Wilder γύριζε κυρίως κωμωδίες.  Μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες του, εκείνης της περιόδου, είναι οι: Γλυκειά μου Σαμπρίνα (Sabrina, 1954), Εφτά χρόνια φαγούρας (The Seven Year Itch, 1955), Μερικοί το προτιμούν καυτό (Some Like It Hot, 1959) και Η Γκαρσονιέρα (The Apartment, 1960). Δεκατέσσερις από τους ηθοποιούς που σκηνοθέτησε ο Wilder προτάθηκαν για Όσκαρ. Το 1986 τιμήθηκε για την προσφορά του στην έβδομη τέχνη από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Τιμήθηκε επίσης με το Irving G. Thalberg Memorial Award το 1988 και με το Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών το 1993.

Το πρωτοπόρο ύφος του Wilder σε συνδυασμό με τα αμφιλεγόμενα θέματα που πραγματεύτηκε σε κάποιες από τις ταινίες του, διεύρυναν το φάσμα του αποδεκτού και συνετέλεσαν τόσο στην εξέλιξη του αμερικανικού κινηματογράφου, όσο και στην αφύπνιση του κοινού.

Βραβεία

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις και βραβεία. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

Τιμήθηκε με βραβεία Όσκαρ:

  • Όσκαρ καλύτερου σεναρίου (1967) για την ταινία The Fortune Cookie(1966)
  • 3 Όσκαρ: καλύτερης ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας, καλύτερου σεναρίου (1961) για την ταινία Η γκαρσονιέρα (1960)
  •  Όσκαρ καλύτερου σεναρίου για την ταινία Sunset Blvd. (1950)

Τιμήθηκε με:

  •  Χρυσή Σφαίρα καλύτερου σεναρίου (1955) για την ταινία Σαμπρίνα (1954)
  •  Χρυσή Σφαίρα καλύτερης σκηνοθεσίας (1951) για την ταινία Sunset Blvd (1950)
  •  Χρυσή Σφαίρα καλύτερης σκηνοθεσίας (1946) για την ταινία Το Χαμένο Σαββατοκύριακο (1945)

Αναλυτικά όλες οι βραβεύσεις και οι υποψηφιότητες για βραβεία στο link :

http://www.imdb.com/name/nm0000697/awards

1929: Der Teufelsreporter (σενάριο)
1930: Menschen am Sonntag (σενάριο)
1930: Ein Burschenlied aus Heidelberg (σενάριο)
1931: Der Mann, der seinen Mörder sucht (σενάριο)
1931: Ihre Hoheit befiehlt (σενάριο)
1931: Der falsche Ehemann (σενάριο)
1931: Ihre Hoheit befiehlt (σενάριο)
1931: Princesse, à vos ordres! (σενάριο)
1931: Emil und die Detektive (σενάριο)
1932: Un peu d’amour (σενάριο)
1932: Happily Ever After (σενάριο)
1932: Der Sieger (σενάριο)
1932: Es war einmal ein Walzer (σενάριο)
1932: Ein blonder Traum (σενάριο)
1932: Scampolo, ein Kind der Strasse (σενάριο)
1932: Das Blaue von Himmel (σενάριο)
1933: Was Frauen träumen (σενάριο)
1933: Madame wünscht keine Kinder (σενάριο)
1933: Madame ne veut pas d’enfants (σενάριο)
1933: Adorable (σενάριο)
1934: One Exciting Adventure (σενάριο)
1934: Music in the Air (σενάριο)
1934: Mauvaise Graine (σκηνοθεσία / σενάριο)
1935: Under Pressure (σενάριο)
1935: The Lottery Lover (σενάριο)
1937: Champagne Waltz (σενάριο)
1938: Bluebeard’s Eighth Wife (σενάριο)
1938: That Certain Age (σενάριο)
1939: Midnight (σενάριο)
1939: What a Life (σενάριο)
1939: Ninotchka (σενάριο)
1940: Rhythm on the River (σενάριο)
1940: Arise, My Love (σενάριο)
1941: Hold Back the Dawn (σενάριο)
1941: Ball of Fire (σενάριο)
1942: The Major and the Minor (σκηνοθεσία / σενάριο)
1943: Five Graves to Cairo (σκηνοθεσία / σενάριο)
1944: Double Indemnity (σκηνοθεσία / σενάριο)
1945: The Lost Weekend (σκηνοθεσία / σενάριο)
1945: Death Mills (σκηνοθεσία)
1948: The Emperor Waltz (σκηνοθεσία / σενάριο)
1948: A Foreign Affair (σκηνοθεσία / σενάριο)
1948: A Song Is Born (σενάριο)
1950: Sunset Boulevard (σκηνοθεσία / σενάριο)
1951: Ace in the Hole (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1953: Stalag 17 (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1954: Sabrina (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1955: The Seven Year Itch (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1957: The Spirit of St. Louis (σκηνοθεσία / σενάριο)
1957: Love in the Afternoon (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1957: Witness for the Prosecution (σκηνοθεσία / σενάριο)
1959: Some Like It Hot (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1960: The Apartment (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1961: One, Two, Three (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1963: Irma la Douce (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1964: Kiss Me, Stupid (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1966: The Fortune Cookie (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1970: The Private Life of Sherlock Holmes (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1972: Avanti! (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1974: The Front Page (σκηνοθεσία / σενάριο)
1978: Fedora (σκηνοθεσία / σενάριο / παραγωγή)
1981: Buddy Buddy (σκηνοθεσία / σενάριο)

Trailer & Φωτογραφίες

2018-04-23T01:39:23+00:00