Loading...

“Οι μικροαπατεώνες / Ο κλέψας του κλέψαντος Νο2” του Νάνι Λόυ

Σκηνοθεσία: Νάνι Λόυ

Σενάριο: Ατζενόρε Ινκρότσι, Νάνι Λόυ, Φούριο Σκαρπέλι

Μουσική: Πιέρρο Ουμιλιάνι

Έτος: 1959

Πρωταγωνιστούν: Βιτόριο Γκάσμαν, Ρενάτο Σαλβατόρι, Κλαούντια Καρντινάλε, Κάρλο Πιζακάνε, Νίνο Μανφρέντι

 

Μια “επιστημονικά σχεδιασμένη” ληστεία, γεμάτη γκάφες και κωμικές παρεξηγήσεις

Η πιο αστεία κωμωδία του ιταλικού κινηματογράφου

Η ταινία διαπραγματεύεται σοβαρά κοινωνικά θέματα χωρίς ωστόσο να χάνει στιγμή την ελαφρότητα που είναι απαραίτητη σε μια κωμωδία

Το πρωτοσέλιδο: «Οργανωμένη ληστεία 100.000 δολαρίων. Οι ληστές εξαφανίστηκαν».

Η αλήθεια είναι πως τη ληστεία διέπραξε μια ομάδα ανέργων. Ο Μιλανέζος αρχηγός συνελήφθη πριν τη ληστεία και η ακέφαλη παρέα αποφάσισε να συνεχίσει διαπράττοντας το έγκλημα. Οι αναποδιές που τους συμβαίνουν είναι ξεκαρδιστικές, αλλά τελικά τα καταφέρνουν. Βάζουν τα χρήματα σε ντουλάπι ασφαλείας, αλλά κάποιο μέλος της παρέας μπαίνει σε πειρασμό και κλέβει 20 δολάρια για ένα λουκούλλειο γεύμα. Όταν έρχεται η ώρα της μοιρασιάς, το μετανιώνουν και ειδοποιούν την Αστυνομία να παραλάβει τα κλοπιμαία.

Το πρωτοσέλιδο: «Οι ληστές κράτησαν 20 δολάρια και επέστρεψαν 99.980»…

ΟΠέπε, ο επονομαζόμενος και πάνθηρας, αποφασίζει να εγκαταλείψει τις κλοπές και τις απάτες και να ζήσει τίμια δουλεύοντας ως οικοδόμος. Φεύγοντας όμως μια μέρα από τη δουλειά, «πέφτει» πάνω σ΄ έναν τύπο, τον Βιρτζίλιο, ο οποίος του προτείνει μια σίγουρη και «επιστημονικά σχεδιασμένη» ληστεία στο Μιλάνο. Ο Πέπε θα πρέπει να βρει τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας και ο «Μιλανέζος» θα είναι ο ιθύνων νους της επιχείρησης. Στόχος είναι να ληστέψουν το φορτηγάκι με τις εισπράξεις του Τοtocalcio.

O Πέπε μαζεύει τους γνωστούς όσο και απίθανους «συνήθεις υπόπτους» και καταφτάνουν στο Μιλάνο με το πρόσχημα του αγώνα Μίλαν-Ρόμα. Εκεί πληροφορούνται ότι ο Βιρτζίλιο έχει συλληφθεί από την αστυνομία. Παρ’ όλα αυτά. η συμμορία, επειδή το «επιστημονικά οργανωμένο» σχέδιο είναι έτοιμο, αποφασίζει να δράσει. Στην ληστεία γίνεται το «έλα να δεις» και μέσα σ’ ένα απίστευτο κομφούζιο θα καταφέρουν να πάρουν τα λεφτά και να επιστρέψουν στην Ρώμη. Οι καραμπινιέροι όμως τους έχουν «βάλει στο μάτι», ενώ η βαλίτσα με το χρήμα αλλάζει συνεχώς χέρια και θέσεις: από το ντουλαπάκι φύλαξης αντικειμένων του σιδηροδρομικού σταθμού, καταλήγει κάτω από το κρεβάτι ενός νοσοκομείου και από κει στο παγκάκι ενός πάρκου…

Εξαιρετική συνέχεια, μόλις ένα χρόνο μετά, της ταινίας-θρύλου του Μάριο Μονιτσέλι Ο κλέψας του κλέψαντος, Οι μικροαπατεώνες είναι σκηνοθετημένοι με μπρίο από τον Νάνι Λόι/ Nanni Loy, ενώ στο σενάριο είναι και πάλι οι βασικοί συντελεστές του φαινομένου της ιταλικής κωμωδίας Άτζε & Σκαρπέλι. Οι ίδιοι φτωχοδιάβολοι της πρώτης ταινίας (με την απουσία του κορυφαίου Τοτό και του Μαστρογιάνι, αλλά με την προσθήκη ενός εξαιρετικού Νίνο Μανφρέντι/ Nino Manfredi, που κάνει ένα αχτύπητο δίδυμο με τον Βιτόριο Γκάσμαν), προσπαθούν να «πιάσουν την καλή» και μετακινούνται από τη Ρώμη στο Μιλάνο, έχοντας ως άλλοθι τον ποδοσφαιρικό αγώνα. Η ταινία μ’ έναν πιο γρήγορο ρυθμό από το αρχέτυπο, γεμάτη γκαγκς, παρεξηγήσεις, κωμικές όσο και γελοίες καταστάσεις, επαναφέρει τη θεματική της προηγούμενης και κινηματογραφεί  την  «επιστημονικά σχεδιασμένη» ληστεία, ως μια παρωδία των γκάνγκστερ φιλμ, μιλώντας, όπως και η ταινία του Μονιτσέλι, για την τέχνη της επιβίωσης, με μόνο όπλο το γέλιο και τον αυτοσαρκασμό.

Εξαιρετικοί οι καρατερίστες Τιμπέριο Μούρτζια, Ρενάτο Σαλβατόρι, Κάρλο Πιζακάνε (αιωνίως πεινασμένος) και πανέμορφη η 20χρονη Κλάουντια Καρντινάλε. Μια ακόμα μεγάλη στιγμή της commedia all’ italiana.

“Ηταινία διαπραγματεύεται σοβαρά κοινωνικά θέματα χωρίς ωστόσο να χάνει στιγμή την ελαφρότητα που είναι απαραίτητη σε μια κωμωδία”

Μετά το θρίαμβο της ταινίας Ο Κλέψας του Κλέψαντος του Μονιτσέλι, οι παραγωγοί της επιδιώκουν με κάθε τρόπο να ξαναενώσουν την ομάδα για μια δεύτερη ταινία. Στους Μικροαπατεώνες: ο Κλέψας του Κλέψαντος νο2, ξαναβρίσκουμε τα περισσότερα από τα μέλη της αρχικής ομάδας. Είναι αισθητή, βέβαια, η απουσία του Μάριο Μονιτσέλι και του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι (που επαγγελματικές υποχρεώσεις τον κρατάνε στη Γαλλία). Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει, λοιπόν, ο Νάνι Λόυ, που κάνει εδώ τα πρώτα του βήματα. Σε συνεργασία με τους σεναριογράφους Ινκρότσι και Σκαρπέλι, υπογράφει μια συνέχεια, καθ’ όλα αξιοπρεπή, της κλασικής αρχικής ταινίας του Μονιτσέλι.

Μεταθέτοντας τη δράση από τη Ρώμη στο Μιλάνο, οι δημιουργοί της ταινίας ενισχύουν την ατμόσφαιρα φιλμ νουάρ. Δίνεται επίσης έμφαση στην ασυνέπεια μεταξύ των προθέσεων των πρωταγωνιστών και την παντελή έλλειψη επαγγελματισμού από μέρους τους. Οι μικροαπατεώνες της ταινίας επιδίδονται σε ένα μεγάλο εγχείρημα που ξεπερνά τις δυνατότητές τους, ένας παραλληλισμός που αντικατοπτρίζει την αδυναμία ανέλιξης των λαϊκών τάξεων στην πραγματική κοινωνία. Βαθιά ριζωμένη σε μια καθημερινότητα νεορεαλιστικών επιρροών, η ταινία διαπραγματεύεται σοβαρά κοινωνικά θέματα χωρίς ωστόσο να χάνει στιγμή την ελαφρότητα που είναι απαραίτητη σε μια κωμωδία. Και πράγματι, γελάει κανείς πολύ συχνά χάρη στο ταλέντο των καταπληκτικών ηθοποιών του καστ.

http://www.avoir-alire.com/

“Η αρχαία τραγωδία ξαναβρίσκει εδώ το μεσογειακό οχυρό της, και μεταστρέφει την παθητική απεικόνιση της ανθρώπινης φύσης σε ανάλαφρο τραγούδι”

Γυρισμένη το 1960, αυτή η ταινία σε σκηνοθεσία Νάνι Λόυ είναι η κατάληξη ενός διαλόγου μεταξύ των δυο πλευρών του Ατλαντικού: Οι μικροαπατεώνες: Ο Κλέψας του Κλέψαντος νο2 είναι η συνέχεια της περίφημης και κλασικής πλέον ταινίας Ο Κλέψας του Κλέψαντος του Μάριο Μονιτσέλι (1958), που αποτελεί με τη σειρά της ένα είδος παρωδίας του Ριφιφί του Ζυλ Ντασέν (1955). Η τελευταία ήταν με κι αυτή εμπνευσμένη από τη Ζούγκλα της Ασφάλτου του Τζον Χιούστον (1950), ταινία στην οποία οι ήρωες λυγίζουν κάτω από τα χτυπήματα του πεπρωμένου, η πίστη στο οποίο είναι κληροδότημα της αρχαίας τραγωδίας.

Η πραγματικότητα των λαϊκών στρωμάτων της ιταλικής κοινωνίας της δεκαετίας του ’60 συνδυάζεται στους Μικροαπατεώνες με το μύθο του αμερικανικού ονείρου που με όχημα τις χολυγουντιανές ταινίες της δεκαετίας του πενήντα είχε μεταλαμπαδευτεί στην Ευρώπη (στην ταινία συναντούμε χορεύτριες του στριπτίζ, σούπερ- οχήματα, και ακούμε μουσική τζαζ).

Σε αυτή την παρτίδα πινγκ-πονγκ μεταξύ της Γηραιάς Ηπείρου και του Νέου Κόσμου, είναι το πεπρωμένο που παίζει το ρόλο της μπάλας. Κάθε φορά, η δράση εκτυλίσσεται γύρω από ένα σχέδιο ληστείας προετοιμασμένο στην εντέλεια από τους πρωταγωνιστές, που ωστόσο, η μοίρα έρχεται να το ανατρέψει εν ριπή οφθαλμού. Αλλά ενώ τα φιλμ νουάρ του Χιούστον και του Ντασέν αποπνέουν μια έντονη απελπισία, το ιταλικό δίπτυχο εκπέμπει ευδιαθεσία και χιούμορ. Η αρχαία τραγωδία ξαναβρίσκει εδώ το μεσογειακό οχυρό της, και μεταστρέφει την παθητική απεικόνιση της ανθρώπινης φύσης σε ανάλαφρο τραγούδι, ύμνο στην ευδαιμονία της απώλειας και τη χαρά που είναι δυνατό να βιώνει κανείς ακόμη και στην έσχατη μιζέρια. Ο τραγικός μηχανισμός παραμερίζει εδώ και κάνει χώρο στο μπουρλέσκ – χοντροκομμένο κωμικό στοιχείο. Εκεί όπου το μοιραίο μοιάζει να φράζει το δρόμο των πρωταγωνιστών, το γέλιο τους κάνει να προχωρούν κόντρα στην όποια αντιξοότητα.

Ακόμη κι όταν ο ανεκδιήγητος Κάρλο Πιζακάνε ετοιμάζεται να υποκύψει στις αδυναμίες της σάρκας, στο τέλος της ταινίας, είναι χάριν ενός λουκούλλειου γεύματος, αντάξιο μιας μέρας γιορτής και κεφιού. Οι πρωταγωνιστές δεν είναι ήρωες, δεν πραγματοποιούν ποτέ ένα ηρωικό επίτευγμα, δεν κατορθώνουν ποτέ να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής τους, ωστόσο μας κάνουν να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο που θα μπορούσε να επιτευχθεί, διδάσκοντάς μας
παράλληλα να είμαστε ικανοποιημένοι με την ύπαρξή μας και να γελάμε με τις αποτυχίες μας. Το πεπρωμένο εδώ δεν είναι πηγή πόνου , είναι μια φάρσα. Οι μικροαπατεώνες μας αποκαλύπτουν ότι μια ήττα μπορεί να είναι ανώτερη της νίκης, όταν ενέχει αξιοπρέπεια και μπορεί να απαλυνθεί με αυτοσαρκασμό και ξεσπάσματα γέλιου.

http://eightdayzaweek.blogspot.gr/

Trailer & Φωτογραφίες

2018-04-23T01:39:23+00:00